علی علیم و علی عالم و علی اعلم ...
شعری در مدح امیرالمومنین(ع) از مرحوم آیت الله محمدحسین بهجتی (شفق)
ما ز مردان خدا صدق و صفا آموختیم
رسم رندی را ز عشاق خدا آموختیم
از خلوص و معرفت و ز آشنایی با خدا
آنچه داریم از علی مرتضی آموختیم
شمع آسا سوختن هر شب به خلوتگاه راز
زان خدایی عارف دردآشنا آموختیم
لذت شب زنده داری، گریه ی بی اختیار
ما از آن سرمست صهبای بلا آموختیم
از علی، بی خویشتن افتاده در محراب شوق
شیوه ی شبخیزی و رسم دعا آموختیم
بر زبان تسبیح و بر لب ناله، بر رخساره اشک
این صفاها از وصی مصطفی آموختیم
از مناجاتش به نخلستان و از غش کردنش
راه نجوی با مقام کبریا آموختیم
زان لبان ناله گر، آرام، در طوفان درد
نرم نالیدن چو آب چشمه ها آموختیم
زان نهاده سالها سر بر سر زانوی غم
سر ایمان، رمز تسلیم و رضا آموختیم
هم شدیم آتشفشان از آه و هم دریا ز اشک
جمع این مشکل از آن مشکل گشا آموختیم
مست شوقیم و خراب از گریه ی شب وین عجب
یک نم از دریا بود درسی که ما آموختیم
رسم رندی را ز عشاق خدا آموختیم
از خلوص و معرفت و ز آشنایی با خدا
آنچه داریم از علی مرتضی آموختیم
شمع آسا سوختن هر شب به خلوتگاه راز
زان خدایی عارف دردآشنا آموختیم
لذت شب زنده داری، گریه ی بی اختیار
ما از آن سرمست صهبای بلا آموختیم
از علی، بی خویشتن افتاده در محراب شوق
شیوه ی شبخیزی و رسم دعا آموختیم
بر زبان تسبیح و بر لب ناله، بر رخساره اشک
این صفاها از وصی مصطفی آموختیم
از مناجاتش به نخلستان و از غش کردنش
راه نجوی با مقام کبریا آموختیم
زان لبان ناله گر، آرام، در طوفان درد
نرم نالیدن چو آب چشمه ها آموختیم
زان نهاده سالها سر بر سر زانوی غم
سر ایمان، رمز تسلیم و رضا آموختیم
هم شدیم آتشفشان از آه و هم دریا ز اشک
جمع این مشکل از آن مشکل گشا آموختیم
مست شوقیم و خراب از گریه ی شب وین عجب
یک نم از دریا بود درسی که ما آموختیم
+ نوشته شده در دوشنبه سی و یکم مرداد ۱۳۹۰ ساعت 15:26 توسط انجمن چارسوق کویر اردکان
|
